Światła mijania

O obojętności, która widzi, ale nie reaguje.

W nocy z 7 na 8 stycznia, około godziny 03:00, w Szczecinie na ul. Przestrzennej doszło do wypadku samochodowego. Kierujący, w trudnych warunkach drogowych, stracił panowanie nad pojazdem i dachował w przydrożnym rowie pełnym wody. Nie stracił przytomności. Zdołał wydostać się z auta przez jedyne sprawne drzwi — pozostałe były zaklinowane.

Telefon został zatopiony. Został bez łączności ze światem. W przemoczonych ubraniach stanął na drodze i machał do przejeżdżających samochodów. Kierowcy widzieli auto w rowie z włączonymi światłami i stojącego obok mężczyznę, ale nikt się nie zatrzymał. Nikt nie zadzwonił pod numer alarmowy.

Po kilku takich przejazdach zdecydował się iść do domu pieszo — w mokrych ubraniach i przy dziesięciostopniowym mrozie. Po około czterdziestu minutach dotarł na miejsce, obudził domowników i wezwał pomoc. Ta historia mogła zakończyć się żółtym paskiem w telewizji, informującym o śmierci kierującego. Nie z powodu samego wypadku, lecz z powodu braku reakcji innych uczestników ruchu.

To nie jest metafora. Kierowca opisał swoje doświadczenie na portalu X¹.

Dopiero co skończyła się grudniowa magia świąt, a już mamy historię człowieka, który w środku nocy przywoływał pomoc i jej nie dostał. W tym samym czasie słyszymy apele o zgłaszanie osób w kryzysie bezdomności do noclegowni i zbiórki koców dla zwierząt w schroniskach. Zima wróciła w pełnej krasie — razem z deklaracjami wrażliwości.

Tylko że deklaracje rozbijają się o rzeczywistość, w której realny człowiek w potrzebie spotyka się z jednym: światłami mijających samochodów, które jadą dalej.

Dlaczego nikt się nie zatrzymał? Jako społeczeństwo jesteśmy nieufni. Znamy historie o „wabikach”, o wyciąganiu kierowców z aut. Do tego dochodzi wygoda — łatwiej napisać post o pomocy, niż realnie jej udzielić. W tej historii jedyny kontakt ze światem leżał na dnie rowu, zalany wodą.

Nie chodzi o to, by ktoś wyciągał pojazd z rowu albo zabierał nieznajomego do auta. Wystarczył jeden telefon pod numer 112. Jedna decyzja. Jedna minuta. Tyle, by ktoś nie musiał iść kilkadziesiąt minut w mrozie, ryzykując zdrowiem i życiem.

Jednocześnie lubimy mówić o sobie w wielkich słowach — jak wspaniale Polacy zachowali się podczas agresji Rosji na Ukrainę, jak pomogli tysiącom uchodźców. I to było prawdziwe. Było godne podziwu. Tyle że łatwiej pomaga się masie niż jednostce. Masa nie patrzy w oczy. Masa nie oddycha obok ciebie w zimną noc. Masa nie wymaga odpowiedzialności.

Wystarczy zmienić perspektywę: co, jeśli kierowca nie wydostałby się z auta? Co, jeśli jechałyby z nim dzieci? Albo ktoś bliski? Optyka zmienia się błyskawicznie.

Ta historia skończyła się szczęśliwie. Nie każda tak się kończy.

Pod koniec listopada 2023 roku w Andrychowie 14-letnia Natalia zamarzła, siedząc przez wiele godzin przed sklepem w centrum miasta². Była widziana przez przechodniów w środku dnia. Nikt nie zareagował na czas. Przyczyną jej śmierci było wychłodzenie organizmu prowadzące do niewydolności krążeniowo-oddechowej, a następnie masywny krwotok i obrzęk mózgu, co potwierdziły wstępne wyniki sekcji zwłok. To nie była nocna tragedia na odludziu. To była śmierć w miejscu, gdzie codziennie przechodzą setki ludzi.

Niezależnie od tego, czy jest noc w Szczecinie, czy dzień w Andrychowie, obojętność zbiera swoje żniwo tak samo — po cichu i bez świadków.

1. Relacja kierującego o zdarzeniu została opublikowana na portalu X przez użytkownika @MichalSzejba, 7 stycznia 2026,

2. Źródło: PAP: „Nie żyje 14-latka odnaleziona w Andrychowie”, 29 listopada 2023 r.,